2009 DRIEHOEK NOORDEZEE
Door: webmaster
Blijf op de hoogte en volg SHISHCO
22 Juli 2009 | Noorwegen, Farsund
DRIEHOEK NOORDZEE 2009 1100 mijl
Nederland – Schotland – Noorwegen – Nederland
De zwaarste tocht.
Zwaar, heel zwaar, harde wind, hoge golven en vreselijk afzien.
Dat hoort bij de Driehoek Noordzee. Een prestatietocht voor de sterkste zeilers onder de zeilers. Als je de Driehoek aankunt, kun je de rest van de wereldzeeën ook aan. En zo pakte het dit jaar uit;
Wennen aan de zee
Het vertrek, op zaterdag 20 juni, leek er al aardig op. De hoge golven, van de dag ervoor met windkracht 5- 7, stonden nog volop in het Molengat en net daarbuiten. Alleen de wind was 4 hooguit 5. We moesten nog wel inschommelen en werden katterig die eerste dagen op de Noordzee. Daarna werd het milder en de wind minder en minder. Een hogedrukgebied van 1030 mb trok heel langzaam over de Noordzee en bracht het mooiste weer, maar geen wind. Er moest zelfs bij tijd en wijle gemotord worden om niet helemaal stil te liggen. Maar er was ook een hele dag dat de spinaker op kon en liepen we zoals het hoort.
Walvissen onder de boot
Je ziet elke dag en de hele dag wel de nodige meeuwensoorten en Jan van Genten rondvliegen. Na de Dogger Bank waren ons Dolfijnen beloofd/voorspeld en alle 27 deelnemers mochten daar van genieten. De Witsnuitdolfijnen zwommen met zo’n 15 -20 stuks soms meer dan een uur rondom en voornamelijk voor de boeg van de boot. Al springend en duikelend alsof ze op applaus uit waren. Een hele belevenis. Wij als enigste werden zelfs getrakteerd op Walvissen. Twee keer liet een groepje Minke Walvissen zich zien. Een walvis ging onder de boot door en kwam op 2 meter afstand naast de boot boven om lucht te blazen en te happen. Onvergetelijk !!
Eiland zonder bomen
En toen, na 450 mijl in 5 dagen en 5 nachten aaneen, kwam eindelijk Schotland in zicht. De Orkney eilanden. Met als bestemming Kirkwall aan de Oost kant van de eilandengroep.
Juist daar had het moeten spoken, het spookt daar bijna altijd. De eilandbewoners melden ons dat we de eilanden op z’n mooist aantroffen. En dat was ook zo. Met zo mooi weer waan je je in de Mediterranee. Prachtige baaien, strandjes en vriendelijk glooiende heuvels. Er zijn overigens bijna geen bomen te vinden. Een rondreis met de bus voerde ons onder andere langs de whiskydestilleerderij en over de schitterende eilandengroep. Hoewel we ons ook wel voor konden stellen hoe het daar moet zijn als het alleen maar regent en stormt. We kregen van de autoriteiten en de zeilclub een lopend buffet(je) en een gezellige avond met live Schotse muziek aangeboden. En dan wordt het gauw laat. Echt nacht wordt het er niet. Om 12 uur ’s nachts kun je buiten nog redelijk lezen en om 3 uur ’s morgens ook al weer. Dus er waren midden in de nacht nog allerlei dagactiviteiten in de haven te zien en te horen.
Diesel driehoek
Geslapen of niet; de volgende ochtend was het om 10.00 uur palaver en direct daarna vertrek. Oprotten naar Noorwegen. Nu stond er een lekkere wind . . . . pal tegen. Dus kruisen, kruisen en nog eens kruisen. Dat schiet niet op. Loop je 5 – 6 knopen dan kom je maar 3,5 tot 4 knopen vooruit. En ook nu viel na een paar dagen de wind soms helmaal weg. We zaten midden in het hoge drukgebied. Niet iedereen kon zich inhouden en werden er hier en daar al redelijk vlot de motoren gestart. Voor hun werd het de “Diesel driehoek.” Wij, de “diehards” probeerden tot het uiterste te zeilen en te genieten van de zee, ook al kwam de snelheid wel eens onder 1 knoop. Het is tenslotte een zeilreis.
Tussen de rotsen door
Na deze 350 mijl in 4 dagen en 4 nachten kwam de hele ploeg aan in Farsund in Noorwegen, aan de rand van het Kattegat. Een gebied met een beruchte slecht weer reputatie. Maar voor ons geen probleem. Wij liepen Zuid Noorwegen aan in een windstilte. Wel leek het nog een hele prestatie om daar tussen al die enorme rotsen, kliffen en ondieptes onze weg te vinden. Aanstellerij, want als je er eenmaal vaart valt het best mee. Het zag er thuis veel erger uit dan het is. In zo’n Fjord is het bijna altijd rustig qua wind. Ook is het veel ruimer dan het op de kaart lijkt. Een beetje daglicht is wel lekker bij het aanlopen. En het is er schitterend. Je kijkt je ogen uit.
Eindelijk de jas uit
Onze aankomst s’morgens om 05.00 uur werd op de steiger uitbundig gevierd. Dat kwam mede omdat de deelnemende schepen de hele nacht door binnen liepen en omdat in Farsund de omslag van temperatuur was. Ineens konden de pakken uit en kon je overdag zonnen en zwemmen. Ook hier konden we met een busreis de omgeving verkennen door de bossen, over de bergen en langs de ons zo vertrouwde Noordzee. Een schitterend land met oogverblindend mooie Fjorden. Een aanrader voor een hele vakantie; de Fjorden langs hoppen. ’s Morgens een gratis broodje en een krant van de plaatselijke VVV. s’Avonds de officiële ontvangst door de burgemeester van Farsund in het clubhuis van de zeilvereniging waar tevens een goed verzorgd lopend buffet voor ons werd geserveerd.
Binnen 14 dagen retour Den Helder
En net als bij de vorige stop; de volgende morgen weer om 10.00 uur palaver en vertrek.
Een paar schepen bleven in Noorwegen om daar verder vakantie te houden. De rest vertrok naar Nederland. In het Fjord gingen de zeilen omhoog en buiten . . . . weer naar beneden. REVEN !! Er stond daar een beste wind terwijl het in het Fjord, zoals eerder gemeld, bijna altijd rustig is en zo ook nu. Buiten de beschutting van de rotsen stond een windkrachtje 6 – 7. Eindelijk waar we het voor deden. Een rif erin en gaaaan. Zo konden we een paar dagen even lekker opschieten. Ook de windrichting was goed om bezeild richting Den Helder te knallen. In het laatste etmaal van deze laatste 300 mijl kwam uit het zuiden een depressie. Het Kwik zakte snel naar de 1010 mb. Binnen een kwartier draaide de wind naar ZW en kregen we hem alsnog even flink tegen. Rondom ons denderde in de verte onweer. Voor ons kwam daar 1 flinke bui uit en gelukkig geen extreme wind. Toen wij bij Terschelling de Shipping line over waren en tussen Terschelling en de Shiping line moesten kruisen en nog stroom tegen kregen ook zijn we via het wad terug naar Den Helder gegaan. Stroom en wind mee. Snelehden van bijna 10 knopen. Zaterdagmorgen 4 juli om 06.00 uur waren we heelhuids en veilig terug in Den Helder. Precies 14 dagen weggeweest. 1100 mijl bijna aan een stuk door gevaren; een hele ervaring.
De laatsten
’s Avonds hebben we nog een laatste binnenkomer verwelkomt en hun (en onze ) aankomst gevierd. De volgende dag, zondag zijn we buitenom naar Vlieland gezeild en daar tot woensdag gebleven. Terrasje, lekker uit eten, strandwandelingen, enz.
Woensdag in een vliegende storm met heel veel regen terug gezeild naar Lelystad.
Nederland – Schotland – Noorwegen – Nederland
De zwaarste tocht.
Zwaar, heel zwaar, harde wind, hoge golven en vreselijk afzien.
Dat hoort bij de Driehoek Noordzee. Een prestatietocht voor de sterkste zeilers onder de zeilers. Als je de Driehoek aankunt, kun je de rest van de wereldzeeën ook aan. En zo pakte het dit jaar uit;
Wennen aan de zee
Het vertrek, op zaterdag 20 juni, leek er al aardig op. De hoge golven, van de dag ervoor met windkracht 5- 7, stonden nog volop in het Molengat en net daarbuiten. Alleen de wind was 4 hooguit 5. We moesten nog wel inschommelen en werden katterig die eerste dagen op de Noordzee. Daarna werd het milder en de wind minder en minder. Een hogedrukgebied van 1030 mb trok heel langzaam over de Noordzee en bracht het mooiste weer, maar geen wind. Er moest zelfs bij tijd en wijle gemotord worden om niet helemaal stil te liggen. Maar er was ook een hele dag dat de spinaker op kon en liepen we zoals het hoort.
Walvissen onder de boot
Je ziet elke dag en de hele dag wel de nodige meeuwensoorten en Jan van Genten rondvliegen. Na de Dogger Bank waren ons Dolfijnen beloofd/voorspeld en alle 27 deelnemers mochten daar van genieten. De Witsnuitdolfijnen zwommen met zo’n 15 -20 stuks soms meer dan een uur rondom en voornamelijk voor de boeg van de boot. Al springend en duikelend alsof ze op applaus uit waren. Een hele belevenis. Wij als enigste werden zelfs getrakteerd op Walvissen. Twee keer liet een groepje Minke Walvissen zich zien. Een walvis ging onder de boot door en kwam op 2 meter afstand naast de boot boven om lucht te blazen en te happen. Onvergetelijk !!
Eiland zonder bomen
En toen, na 450 mijl in 5 dagen en 5 nachten aaneen, kwam eindelijk Schotland in zicht. De Orkney eilanden. Met als bestemming Kirkwall aan de Oost kant van de eilandengroep.
Juist daar had het moeten spoken, het spookt daar bijna altijd. De eilandbewoners melden ons dat we de eilanden op z’n mooist aantroffen. En dat was ook zo. Met zo mooi weer waan je je in de Mediterranee. Prachtige baaien, strandjes en vriendelijk glooiende heuvels. Er zijn overigens bijna geen bomen te vinden. Een rondreis met de bus voerde ons onder andere langs de whiskydestilleerderij en over de schitterende eilandengroep. Hoewel we ons ook wel voor konden stellen hoe het daar moet zijn als het alleen maar regent en stormt. We kregen van de autoriteiten en de zeilclub een lopend buffet(je) en een gezellige avond met live Schotse muziek aangeboden. En dan wordt het gauw laat. Echt nacht wordt het er niet. Om 12 uur ’s nachts kun je buiten nog redelijk lezen en om 3 uur ’s morgens ook al weer. Dus er waren midden in de nacht nog allerlei dagactiviteiten in de haven te zien en te horen.
Diesel driehoek
Geslapen of niet; de volgende ochtend was het om 10.00 uur palaver en direct daarna vertrek. Oprotten naar Noorwegen. Nu stond er een lekkere wind . . . . pal tegen. Dus kruisen, kruisen en nog eens kruisen. Dat schiet niet op. Loop je 5 – 6 knopen dan kom je maar 3,5 tot 4 knopen vooruit. En ook nu viel na een paar dagen de wind soms helmaal weg. We zaten midden in het hoge drukgebied. Niet iedereen kon zich inhouden en werden er hier en daar al redelijk vlot de motoren gestart. Voor hun werd het de “Diesel driehoek.” Wij, de “diehards” probeerden tot het uiterste te zeilen en te genieten van de zee, ook al kwam de snelheid wel eens onder 1 knoop. Het is tenslotte een zeilreis.
Tussen de rotsen door
Na deze 350 mijl in 4 dagen en 4 nachten kwam de hele ploeg aan in Farsund in Noorwegen, aan de rand van het Kattegat. Een gebied met een beruchte slecht weer reputatie. Maar voor ons geen probleem. Wij liepen Zuid Noorwegen aan in een windstilte. Wel leek het nog een hele prestatie om daar tussen al die enorme rotsen, kliffen en ondieptes onze weg te vinden. Aanstellerij, want als je er eenmaal vaart valt het best mee. Het zag er thuis veel erger uit dan het is. In zo’n Fjord is het bijna altijd rustig qua wind. Ook is het veel ruimer dan het op de kaart lijkt. Een beetje daglicht is wel lekker bij het aanlopen. En het is er schitterend. Je kijkt je ogen uit.
Eindelijk de jas uit
Onze aankomst s’morgens om 05.00 uur werd op de steiger uitbundig gevierd. Dat kwam mede omdat de deelnemende schepen de hele nacht door binnen liepen en omdat in Farsund de omslag van temperatuur was. Ineens konden de pakken uit en kon je overdag zonnen en zwemmen. Ook hier konden we met een busreis de omgeving verkennen door de bossen, over de bergen en langs de ons zo vertrouwde Noordzee. Een schitterend land met oogverblindend mooie Fjorden. Een aanrader voor een hele vakantie; de Fjorden langs hoppen. ’s Morgens een gratis broodje en een krant van de plaatselijke VVV. s’Avonds de officiële ontvangst door de burgemeester van Farsund in het clubhuis van de zeilvereniging waar tevens een goed verzorgd lopend buffet voor ons werd geserveerd.
Binnen 14 dagen retour Den Helder
En net als bij de vorige stop; de volgende morgen weer om 10.00 uur palaver en vertrek.
Een paar schepen bleven in Noorwegen om daar verder vakantie te houden. De rest vertrok naar Nederland. In het Fjord gingen de zeilen omhoog en buiten . . . . weer naar beneden. REVEN !! Er stond daar een beste wind terwijl het in het Fjord, zoals eerder gemeld, bijna altijd rustig is en zo ook nu. Buiten de beschutting van de rotsen stond een windkrachtje 6 – 7. Eindelijk waar we het voor deden. Een rif erin en gaaaan. Zo konden we een paar dagen even lekker opschieten. Ook de windrichting was goed om bezeild richting Den Helder te knallen. In het laatste etmaal van deze laatste 300 mijl kwam uit het zuiden een depressie. Het Kwik zakte snel naar de 1010 mb. Binnen een kwartier draaide de wind naar ZW en kregen we hem alsnog even flink tegen. Rondom ons denderde in de verte onweer. Voor ons kwam daar 1 flinke bui uit en gelukkig geen extreme wind. Toen wij bij Terschelling de Shipping line over waren en tussen Terschelling en de Shiping line moesten kruisen en nog stroom tegen kregen ook zijn we via het wad terug naar Den Helder gegaan. Stroom en wind mee. Snelehden van bijna 10 knopen. Zaterdagmorgen 4 juli om 06.00 uur waren we heelhuids en veilig terug in Den Helder. Precies 14 dagen weggeweest. 1100 mijl bijna aan een stuk door gevaren; een hele ervaring.
De laatsten
’s Avonds hebben we nog een laatste binnenkomer verwelkomt en hun (en onze ) aankomst gevierd. De volgende dag, zondag zijn we buitenom naar Vlieland gezeild en daar tot woensdag gebleven. Terrasje, lekker uit eten, strandwandelingen, enz.
Woensdag in een vliegende storm met heel veel regen terug gezeild naar Lelystad.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
